900₺ ve üzerine kargo ücretsiz!
TÜM KİLOLUK PAKETLERDE %25 İNDİRİM SENİ BEKLİYOR!
900₺ ve üzerine kargo ücretsiz!
TÜM KİLOLUK PAKETLERDE %25 İNDİRİM SENİ BEKLİYOR!
  • 0
Evden Uzakta Ev: Sosyolojide "Üçüncü Mekan" Olarak Kahve Dükkanları

Evden Uzakta Ev: Sosyolojide "Üçüncü Mekan" Olarak Kahve Dükkanları

Giriş: Modern Yalnızlık Epidemisi ve Sosyal İflasın Eşiği

Hiper-Bağlantılı Çağın Derin Sessizliği

21. yüzyılın ilk çeyreğini geride bırakırken, insanlık tarihi boyunca görülmemiş bir iletişim altyapısına sahibiz. Fiber optik kablolar, uydular ve cebimizdeki akıllı cihazlar sayesinde dünyanın öbür ucundaki bir olaydan saniyeler içinde haberdar olabiliyor, hiç tanımadığımız insanların hayatlarına ekranlar aracılığıyla konuk olabiliyoruz. Ancak bu "hiper-bağlantılı" durum, insanlık tarihinin en ironik ve trajik sosyal krizini beraberinde getirmiştir: Sosyal İzolasyon Epidemisi. Modern birey, dijital ağların merkezinde, hiç olmadığı kadar "ulaşılabilir" ancak hiç olmadığı kadar "yalnız"dır.

Bir an durun ve son bir haftanızın dökümünü yapın: Sabah alarmıyla uyanış, aceleyle işe veya okula gidiş, gün boyu ekran başında geçen saatler, trafik veya toplu taşımada kulaklıklarla dış dünyaya kapanış, eve dönüş ve tekrar ekrana bakarak uykuya dalış. Bu döngüsel ritüel içerisinde, iş tanımınızın veya zorunlu alışveriş diyaloglarının ötesinde, sadece "sohbet etmek", bir hikaye paylaşmak veya sebepsiz yere gülümsemek için kaç kişiyle gerçek, fiziksel göz teması kurdunuz?

İstatistikler, bu sorunun cevabının giderek daha karamsar bir tablo çizdiğini gösteriyor. 1990 yılında yapılan sosyolojik araştırmalarda, bir bireyin "zor zamanlarımda güvenebilirim" dediği yakın arkadaş sayısı ortalama üç iken, bugün bu sayı birin altına düşmüş durumda. İnsanlar, milyonluk metropollerde, beton duvarların arkasında "kalabalıklar içinde bir başına" yaşıyorlar. Bu durum, sadece melankolik bir ruh hali veya bireysel bir mutsuzluk kaynağı değil, toplumsal bir halk sağlığı krizinin de göstergesi.  

Biyolojik Maliyet

Yalnızlığın insan fizyolojisi üzerindeki etkileri, uzun yıllar boyunca psikolojinin soyut alanına hapsedilmiş, ancak son dönemde yapılan epidemiyolojik çalışmalarla somut bir "toksikoloji" raporuna dönüşmüştür. Dünya Sağlık Örgütü (WHO) ve ABD Genel Cerrahı Dr. Vivek Murthy tarafından yayınlanan dönüm noktası niteliğindeki raporlar, sosyal bağlantı eksikliğinin ölüm riskini artırmada, günde 15 sigara içmekle eşdeğer bir etkiye sahip olduğunu ortaya koyuyor.  

Bu veri, yalnızlığın obezite, fiziksel hareketsizlik veya hava kirliliğinden daha ölümcül bir risk faktörü olduğunu göstermektedir. Yalnızlık, beyinde fiziksel acı ile aynı nöral devreleri aktive eden bir stres durumudur. İnsan beyni, evrimsel olarak kabileden dışlanmayı "ölüm tehlikesi" olarak kodlamıştır. Bu nedenle, kronik yalnızlık yaşayan bireylerde vücut sürekli bir "savaş ya da kaç" modundadır; kortizol seviyeleri yükselir, kan basıncı artar ve bağışıklık sistemi baskılanır. Bu fizyolojik bozulma, kalp hastalığı ve inme riskini %30, demans riskini ise %50 oranında artırmaktadır.  

Raporlar ayrıca, bu krizin sadece yaşlı nüfusa özgü olmadığını, genç yetişkinler arasında yalnızlık oranlarının 1976'dan 2019'a kadar her yıl düzenli olarak arttığını belgelemektedir. Modern toplum, fiziksel konforu artırırken, ruhsal hayatta kalma mekanizmalarını köreltmiştir. İşte tam bu noktada, sosyolog Ray Oldenburg'un 1989'da The Great Good Place adlı eserinde ortaya attığı "Üçüncü Mekanlar" (The Third Places) kavramı, bir lüks veya boş zaman aktivitesi olmaktan çıkıp, hayati bir reçeteye dönüşmektedir.  

Teorik Mimari: Ray Oldenburg ve Üçüncü Mekan'ın Anatomisi

Birinci ve İkinci Mekan Hegemonyası

Sosyolog Ray Oldenburg, modern yaşamın mekansal organizasyonunu üç ana kategori üzerinden analiz eder. Bu kategorizasyon, bireyin zamanını ve enerjisini nasıl dağıttığını ve kimliğini nerede inşa ettiğini anlamak için temel bir şablondur.

Birinci Mekan (The First Place): Evdir. Burası mahremiyetin, ailenin, en temel biyolojik ihtiyaçların ve en istikrarlı ilişkilerin merkezidir. Güvenlidir ancak aynı zamanda öngörülebilirdir. Birey burada "ebeveyn", "eş" veya "çocuk" rolleriyle tanımlanır.  

İkinci Mekan (The Second Place): İş yeri veya okuldur. Modern insanın uyanık olduğu sürenin büyük kısmını geçirdiği bu alan, üretkenliğin, rekabetin, hiyerarşinin ve performans baskısının hüküm sürdüğü yerdir. Burada ilişkiler genellikle pragmatik, hiyerarşik ve çıkar odaklıdır. Birey burada "müdür", "çalışan", "öğrenci" veya "müşteri"dir.  

Sanayi devrimi ve sonrasındaki kentleşme süreci, yaşamı bu iki kutup arasına sıkıştırmıştır: Evden işe, işten eve. Bu sarkaç hareketi, bireyin sosyal kimliğini sınırlar ve toplumsal dokuyu zayıflatır. Oldenburg'a göre, sağlıklı bir demokrasi ve dengeli bir ruh sağlığı için bu iki alan yeterli değildir. Toplumun nefes alabilmesi için, hiyerarşinin ve sorumlulukların askıya alındığı "ara alanlara" ihtiyaç vardır.

Üçüncü Mekan

Üçüncü Mekan (The Third Place), bireyin ne ev sahibi ne de çalışan/patron olduğu; gönüllü olarak gittiği, sosyal statüsünden sıyrıldığı, yargılanmadığı ve "sadece kendisi" olarak var olabildiği kamusal toplanma alanlarıdır. Kafeler, kütüphaneler, mahalle barları, berber dükkanları, parklar bu kategoriye girer. Oldenburg, bu mekanları "toplum yaşamının çapaları" olarak tanımlar.  

Bir mekanın sosyolojik anlamda "Üçüncü Mekan" sayılabilmesi için, mimari özelliklerinden ziyade, orada üretilen sosyal atmosferin belirli kriterleri karşılaması gerekir. Oldenburg bu mekanları tanımlayan 8 temel kriter belirlemiştir.

Üçüncü Mekanın 8 Kurucu Kriteri

Aşağıdaki tablo, Oldenburg'un belirlediği kriterleri ve bu kriterlerin modern toplumdaki sosyolojik karşılıklarını detaylandırmaktadır:

Kriter Tanım ve Sosyolojik Derinlik
1. Nötr Zemin (Neutral Ground) Bireyler mekana giriş ve çıkışta tamamen özgürdür. Kimse ev sahibi sıfatıyla ağırlama yükümlülüğü taşımaz, kimse misafir sıfatıyla minnet duymaz. Zorunluluk yoktur, katılım gönüllüdür.
2. Eşitleyici (The Leveler) Mekan, toplumsal sınıfları, ekonomik statüyü ve ünvanları kapıda bırakır. İçerideki hiyerarşi, dış dünyadaki statüye göre değil, o anki sohbete katkıya göre belirlenir. CEO ile öğrenci eşittir.
3. Sohbet Esastır (Conversation) Mekanın ana faaliyeti etkileşimdir. Oyun, okuma veya çalışma yapılabilir ancak asıl ruh, spontane gelişen, neşeli ve yargısız sohbetlerdir.
4. Erişilebilirlik (Accessibility) Mekan, gündelik hayatın akışı içinde, yürüyüş mesafesinde veya kolay ulaşılabilir olmalıdır. Saatlerce açık olmalı, fiziksel ve psikolojik olarak davetkar olmalıdır.
5. Müdavimler (The Regulars) Mekana ruhunu veren, orayı evi gibi benimseyen sabit müşterilerdir. Ancak müdavimler kapalı bir kast sistemi oluşturmaz; yeni gelenleri de içine alan bir ton belirlerler.
6. Düşük Profil (Low Profile) Üçüncü mekanlar genellikle gösterişsizdir. Aşırı lüks, şatafat veya "havalı" tasarım, ev rahatlığı hissini zedeleyebilir. Samimiyet, estetikten daha önemlidir.
7. Oyunculuk (Playfulness) Atmosferde ciddi, ağır konulardan ziyade şaka, nükte ve hafiflik hakimdir. İnsanlar buraya dertlerini unutmak, gülmek ve deşarj olmak için gelirler.
8. Evden Uzakta Ev (Home Away from Home) Bireyler, mekanda kendilerini evlerindeki kadar güvende, rahat ve aidiyet hissi içinde bulurlar. Personel ve mekanla kurulan ilişki, bir "köklenme" hissi sağlar.

Demokrasi ve Sivil Katılım İçin Önemi

Oldenburg ve takipçileri, Üçüncü Mekanların sadece bireysel mutluluk için değil, demokrasinin sağlığı için de kritik olduğunu savunur. Siyasi kutuplaşmanın panzehiri, farklı görüşlerden insanların güvenli ve nötr bir zeminde karşılaşabilmesidir. Alexander Hamilton'ın kolonyal tavernaları "farklı ulusların ve dinlerin bir araya geldiği gerçek bir sosyal çözücü" olarak tanımlaması, bu mekanların sivil toplumun doğum yeri olduğunu hatırlatır. Bugünün Ankara'sında da, farklı politik görüşlere sahip insanların aynı kahve sırasında beklemesi veya yan masalarda oturması, toplumsal tansiyonu düşüren mikro bir uzlaşı pratiğidir.  

Tarihsel Kökler: Osmanlı'dan Günümüze "Hikmet Okulları"

Mekteb-i İrfan: Kahvehanenin Doğuşu

"Üçüncü Mekan" kavramı modern sosyoloji literatürüne 1980'lerde girmiş olsa da, bu pratiğin en köklü ve sofistike örnekleri bizim coğrafyamızda, Osmanlı İmparatorluğu'nda filizlenmiştir. Kahve, 16. yüzyılda Yemen'den İstanbul'a ulaştığında, sadece bir içecek değil, devrimci bir sosyal kurumun da tohumunu taşımıştır. 1554 yılında Halep'ten Hakem ve Şam'dan Şems adlı iki tüccarın Tahtakale'de açtığı ilk kahvehaneler, imparatorluğun sivil kamusal alanının doğduğu milat kabul edilir.  

O döneme kadar cami (dini alan) ve çarşı/pazar (ticari alan) dışında sosyalleşme mekanı olmayan halk, kahvehanelerde yepyeni bir "ara alan" bulmuştur. Bu mekanlar, halk arasında "Mekteb-i İrfan" (İrfan/Hikmet Okulu) olarak anılmaya başlanmıştır. Çünkü burada sadece kahve içilmez; okuma yazma bilenler gazeteleri ve kitapları yüksek sesle okur, meddahlar hikayeler anlatır, şairler şiirlerini paylaşır ve toplumun her kesiminden insan memleket meselelerini tartışırdı.  

Kahve: Sohbetin Bahanesi

Osmanlı kahvehaneleri, Oldenburg'un "Sohbet Esastır" kriterinin mükemmel bir tarihsel örneğidir. "Gönül ne kahve ister ne kahvehane, gönül sohbet ister kahve bahane" deyişi, kahvenin işlevselliğinin ötesindeki sosyolojik misyonunu yüzlerce yıl önce özetlemiştir. Kahvehaneler, bilgiyi cami medresesinden veya saray çevresinden çıkarıp sokağa indirmiş, bir nevi "halk üniversitesi" işlevi görmüştür. Yeniçerilerden esnafa, kadılardan dervişlere kadar toplumun farklı katmanları, bir fincan kahve etrafında eşitlenmiştir.  

Tanzimat dönemiyle birlikte bu mekanlar "Kıraathane" formuna dönüşmüş, Avrupa'daki kulüp ve okuma salonlarına benzer şekilde gazetelerin ve dergilerin bulunduğu entelektüel merkezler haline gelmiştir. Ancak zamanla, mahalle kahvehaneleri, esnaf loncaları ve yeniçeri kahvehaneleri gibi alt türlere ayrılarak, toplumun farklı segmentlerinin kendi "üçüncü mekanlarını" yaratmasına olanak tanımıştır.  

Modern Tezahür: 3. Dalga Kahveciler

Bugün Ankara'da ve Türkiye genelinde yükselen "3. Dalga Kahve" (Third Wave Coffee) akımı, aslında Osmanlı'nın "Mekteb-i İrfan" geleneğinin, küresel gastronomi kültürüyle harmanlanmış modern bir versiyonudur. Tetra N Roastery gibi "nitelikli kahve" odaklı mekanlarda düzenlenen tadım etkinlikleri, demleme atölyeleri ve kahve sohbetleri, eski dönemin edebi meclislerinin yerini almıştır.  

Artık "hikmet", kahve çekirdeğinin Etiyopya'daki varyetesinden, fermantasyon yöntemine ve fincandaki notalara kadar uzanan teknik bir bilgi birikimine dönüşmüştür. Ancak sosyal fonksiyon değişmemiştir: İnsanlar ortak bir tutku etrafında bir araya gelmekte, bilgi alışverişinde bulunmakta ve bir topluluğun parçası olmaktadır. Tetra N Roastery olarak bizim de "From Ankara with Love" mottosuyla sunduğumuz kahveler, küresel bir ürünü yerel bir kimlik ve aidiyet duygusuyla birleştirerek, mekanı bir kültür elçisine dönüştürmektedir.  

Gri Şehrin Renkli Salonları: Ankara Sosyolojisi

"Mekan Kenti" Ankara

Ankara, coğrafi ve kentsel yapısı gereği İstanbul veya İzmir'den farklı bir sosyalleşme dinamiğine sahiptir. Sert kara iklimi ve planlı, bürokratik şehir yapısı, Ankara'yı bir "sokak kenti"nden ziyade bir "mekan kenti" yapmıştır. Ankaralılar için sosyalleşme, sokakta rastgele yürürken gerçekleşen bir eylemden çok, belirli bir mekana gidip orada uzun süre vakit geçirme, yani mekanı "işgal etme" pratiğidir. Bu durum, Ankara'daki kahve dükkanlarını, dışarıdaki gri ve resmi dünyadan kaçılan sıcak, güvenli ve renkli "kentsel oturma odaları" haline getirir.

Şehrin kalbi ve en büyük transfer noktası olan Kızılay'da, üçüncü mekanlar birer "sığınak" işlevi görür. Milyonlarca insanın aktarma yaptığı bu kaotik merkezde, kitap kafeler ve pasaj içindeki kahveciler, şehrin gürültüsünü sessize almak için kullanılır. Buradaki müşteri profili genellikle öğrenciler, sınavlara hazırlanan gençler veya randevusu öncesi zaman öldüren bireylerdir. Mekanın işlevi, sosyalleşmekten ziyade, kalabalık içinde kendine ait güvenli bir alan yaratmaktır.  

"Flâneur" Kültürü ve Görülme Arzusu

Tunalı Hilmi Caddesi ve Bahçelievler 7. Cadde, Ankara'nın yaya kültürünün yaşadığı ender bölgelerdendir. Buradaki kahve dükkanları, Fransız sosyologların "Flâneur" (Aylak Gezen) kavramının modern sahneleridir. İnsanlar buraya sadece kahve içmeye değil, "görmek ve görülmek için gelirler. Cam kenarı masalar veya sokağa bakan oturma alanları, hem akan hayatı izlemek hem de "ben bu canlılığın bir parçasıyım" mesajını vermek için stratejik noktalardır. Bu mekanlar, Ankara'nın "gri memur kenti" imajının yıkıldığı, daha bohem ve kozmopolit bir atmosferin solunduğu alanlardır.  

"Coffice" (Kafe-Ofis) Fenomeni ve Çatışma Alanları

Modern çalışma hayatının değişmesi, "freelance" ve uzaktan çalışmanın yaygınlaşması, kahve dükkanlarını fiili ofislere dönüştürmüştür. "Coffice" (Coffee + Office) olarak adlandırılan bu fenomen, kafelerin sosyolojisini değiştirmiştir. Öğrenciler ve çalışanlar, kütüphane sessizliği yerine, kahve kokusu ve hafif insan uğultusu eşliğinde çalışmayı tercih etmektedir.  

Sosyolojide "Kamusal Yalnızlık" (Public Solitude) veya "Birlikte Yalnızlık" olarak tanımlanan bu durum, bireyin izole olmadan odaklanmasını sağlar. Kulaklığını takıp bilgisayarına gömülen bir kişi, aslında sosyalleşmiyor gibi görünse de, fiziksel olarak diğer insanların varlığından beslenmektedir. "Yalnızım ama tek başıma değilim" hissi, modern insanın izolasyon kaygısını hafifletir.  

Biyolojik ve Psikolojik Dinamikler: Mekan Bizi Nasıl İyileştirir?

Kahve dükkanlarının çekiciliği sadece sosyal veya kültürel nedenlerle açıklanamaz; bu mekanlar aynı zamanda insan nörobiyolojisi ve psikolojisi üzerinde somut, ölçülebilir etkiler yaratır.

Kahve Dükkanı Etkisi (The Coffee Shop Effect) ve Stokastik Rezonans

Pek çok insan, neden evdeki veya kütüphanedeki mutlak sessizlikte değil de, kaşık seslerinin, kahve makinesi tıslamalarının ve arka plan müziğinin olduğu bir kafede daha iyi odaklandığını merak eder. Bilimsel araştırmalar, bu durumu "Stokastik Rezonans" (Stochastic Resonance) kavramı ile açıklar.

Araştırmalar, 70-85 desibel aralığındaki (bir kahve dükkanının ortalama ses seviyesi) ortam gürültüsünün (ambient noise), beyindeki yaratıcı düşünce süreçlerini (abstract thinking) artırdığını göstermektedir. Tam sessizlik, beynin aşırı odaklanmasına (hyper-focus) ve detaylarda kaybolmasına neden olabilirken; kafedeki hafif ve öngörülemez gürültü, zihinsel işlemeyi hafifçe zorlaştırarak beyni daha geniş, soyut ve yaratıcı düşünmeye iter. Ayrıca, bu gürültü bir "ses perdesi" oluşturarak, bireyi dikkati dağıtan ani seslerden izole eder. Coffitivity gibi web sitelerinin milyonlarca insana "kahve dükkanı sesi" dinletmesi, bu etkinin dijital bir taklididir.  

Olfaktör (Koku) Psikolojisi ve Sosyal Bağ

Kahve dükkanına girdiğinizde sizi karşılayan o çekirdek kokusu, sadece bir pazarlama taktiği değildir; güçlü bir psikolojik manipülatördür. Koku duyusu, beyinde doğrudan duygusal hafıza ve dürtülerin merkezi olan amigdala ve hipokampusa bağlıdır; rasyonel düşünce merkezi olan talamusu baypas eder.

Stevens Institute of Technology'de yapılan araştırmalar, havada sadece kahve kokusunun bulunmasının bile, insanların analitik performansını artırdığını ve kendilerini daha uyanık hissetmelerini sağladığını kanıtlamıştır. Daha da önemlisi, ortam kokusu sosyal davranışları şekillendirir. Hoş kokulu ortamlarda insanların yabancılarla konuşma, göz teması kurma ve yardımseverlik eğilimlerinin arttığı gözlemlenmiştir. Kahve kokusu, insanların savunma mekanizmalarını gevşetir, "güvendeyim" sinyali gönderir ve sosyal etkileşimi kolaylaştırır.  

"Barista Teorisi" ve Zayıf Bağların Gücü

Sosyolojide "Barista Teorisi" veya Granovetter'in "Zayıf Bağların Gücü" (Strength of Weak Ties) teorisiyle ilişkilendirilen fenomen, insanların bazen en derin sırlarını veya gerçek duygularını yakınlarına değil, bir kahve sırasında bekledikleri yabancıya veya ismini bildikleri baristaya anlatmalarıdır.  

Kahve dükkanları "nötr zemin" oldukları için, burada kurulan yüzeysel ilişkilerde yargılanma korkusu veya uzun vadeli duygusal sorumluluk yoktur. Bu "yabancı anonimliği", paradoksal bir şekilde dürüstlüğü ve açılmayı teşvik eder. Baristayla yapılan 30 saniyelik bir sohbet veya yan masadaki kişiyle değiştirilen bir gülümseme, bireyin sosyal aidiyet deposunu dolduran sosyal vitaminler gibidir. Bu küçük etkileşimler, yalnızlık hissini azaltmada derin dostluklar kadar etkili olabilir.  

Dijital Tehdit: Ekranlar Neden Üçüncü Mekan Olamaz?

Sanal Üçüncü Mekan Yanılgısı

Teknolojinin gelişmesiyle birlikte, Discord sunucuları, sosyal medya grupları veya Metaverse evrenleri "Sanal Üçüncü Mekanlar" olarak lanse edilmektedir. Ancak biyolojik ve evrimsel veriler, bu iddianın tehlikeli bir yanılgı olduğunu göstermektedir. Oldenburg'un teorisindeki en kritik eksik dijitalde ortaya çıkar: Fiziksel Mevcudiyet.  

Nörobiyolojik Uyumsuzluk: Zoom Yorgunluğu ve Oksitosin

Yale Üniversitesi'nde yapılan nörogörüntüleme çalışmaları, insan beyninin yüz yüze iletişimi ve dijital (Zoom vb.) iletişimi tamamen farklı nöral devrelerle işlediğini kanıtlamıştır. Canlı, yüz yüze bir sohbette beyin; karşıdaki kişinin göz bebeklerinin büyümesinden, nefes alışveriş hızına, mikro mimiklerden feromonlara kadar binlerce veriyi eş zamanlı işler. Bu, "sosyal nöral devreleri" tam kapasiteyle çalıştırır ve ödül mekanizmasını aktive eder.  

Ancak video konferanslarda bu sinyaller kayıptır, gecikmelidir (latency) veya bozuktur. Beyin, eksik veriyi tamamlamak için aşırı bilişsel çaba harcar, bu da "Zoom Yorgunluğu" (Zoom Fatigue) denilen tükenmişliğe yol açar. Daha da kritiği, dijital etkileşimler "Oksitosin" (bağlılık ve güven hormonu) salınımını tetiklemez. Araştırmalar, stres altındaki çocukların annelerinin sesini telefonda duymalarının oksitosin salgılatabildiğini, ancak metin tabanlı (texting) iletişimin hiçbir hormonal rahatlama sağlamadığını, hatta kortizol (stres) seviyelerini düşürmediğini göstermiştir.  

Dolayısıyla, dijital ortamlar bilgi transferi (İkinci Mekan işlevi) için mükemmel olabilir, ancak duygusal regülasyon ve ruhsal tatmin (Üçüncü Mekan işlevi) için biyolojik olarak yetersizdir. Kahve dükkanındaki fincanın sıcaklığı, kahvenin kokusu ve ortamın sesi, dijital kodlarla simüle edilemeyecek bütünsel bir duyusal deneyim ve gerçeklik sunar.

Sonuç: Lüks Değil, Hayati Bir İhtiyaç

Ankara'nın soğuk bir kış gününde, Tunalı Hilmi'deki bir kahve dükkanının buğulu camının arkasına sığınmış insanlara baktığınızda, gördüğünüz şey sadece kafein tüketen müşteriler değildir. Gördüğünüz şey, modern çağın yalnızlık epidemisine karşı kendi ruh sağlıklarını korumaya çalışan, sosyal bağışıklık sistemlerini güçlendiren ve "insan insana muhtaçtır" gerçeğini içgüdüsel olarak bilen bireylerdir.

Ray Oldenburg'un teorisinden hareketle; 21. yüzyılın en büyük lüksü pahalı arabalar veya rezidanslar değil, yargılanmadan var olabileceğimiz, statülerimizden sıyrılabileceğimiz ve bir topluluğa ait hissedebileceğimiz o "Üçüncü Mekanlar"dır.

Yalnızlığın günde 15 sigara içmek kadar ölümcül olduğu bir dünyada, kahve dükkanları modern tıbbın reçetesine yazılamayan ama en etkili ilacı sunar: Bağlantı. Bu nedenle, bir dahaki sefere mahallenizdeki kahveciye gittiğinizde, telefonunuzu bir kenara bırakın, baristayla göz teması kurun ve o anın tadını çıkarın. Çünkü orada bulunmak, sadece bir keyif değil, hayati bir ihtiyaçtır.

Kaynakça